2 September 2010
Het was al weer twee jaar geleden dat een deel van ons team destijds naar Engeland was afgereisd. Afgelopen vrijdag vertrokken we voor de tweede keer naar Great Eccleston. Dit is als het ware de thuisbasis voor het Desperate Dan team.
We vertrokken rond drie uur vanaf het Kampereiland richting Europoort. Hier moesten we uiterlijk half acht zijn om op tijd in te checken voor de boot naar Hull. Onderweg kregen we van onze nestor Frans een heerlijk aardbeiengebakje aangeboden, dit vanwege zijn trouwdag op deze dag. We waren met zeven teamleden, bijna compleet. Alleen Geert kon helaas niet mee.
Onderweg hebben we nog en lekker bakje koffie gedronken. Het inchecken van de bus viel nog niet mee. Voorgaande keer konden we via de normale vrachtwagen ingang naar binnen, dus we melden ons ook nu weer bij dezelfde ingang. Hier stuurde men ons naar de terminal, waar de bussen moet inchecken, omdat onze “truck” nogal op een bus lijkt. Hier aangekomen troffen we het Popeye team aan. Ook zij, waren op zoek naar de juiste ingang of bediende. Uiteindelijk moesten wij, via de normale auto ingang naar binnen en na de paspoort controle reden we dan ook aan boord.
Nadat we onze hutten hadden ingericht, zijn we de boot gaan verkennen, hebben we onze euro’s omgewisseld voor ponden en trokken we met zijn allen naar het restaurant. Hier troffen we ook Kees van Wijngaarden, beter bekend als “weeg-kees”, gezamenlijk hebben we genoten van een heerlijke wandelend buffet. Na een gezellige avond, trokken we dan naar onze hutten. Het was redelijk rustig op zee, dus we lagen niet te schudden in onze bedden, of het moet zijn geweest van de her en der opstijgende bio-gassen…..
Na een rustige nacht, werden we om 6.00 uur gewekt, door een vriendelijk stem door de intercom, die ons vertelde dat het “breakfast” gereed stond om te worden aangevallen en dat we over een uurtje of twee zouden aanmeren.
We genoten van een Engels ontbijt, met alles erop en eraan en legden zo een goede bodem, waar we naderhand bijna de hele dag op konden teren.
Vanaf Hull naar Great Eccleston, is het een rit van een uur of 3.5 en onderweg zijn we dan ook nog even gestopt voor een kopje koffie. We hadden redelijk wat bekijks op de snelweg en parkeerplaats en er waren mensen die vroegen wat we deden en waar we naar toe gingen.
Aangekomen op het wedstrijd terrein, stond team Popeye, net op de plek en werden we door de organisatie hartelijk verwelkomd. Het waaide hard en aan de lucht waren wat donkere wolken te zien, we besloten de trekker nog even binnen te laten staan en ondertussen verkenden we het terrein en maakten we her en der een praatje met de andere deelnemers. Ondertussen kwamen ook de Euro-cup superstockers het terrein opgereden.
Ondertussen keken we ook even naar de baan. Hier was nog niet veel mee gebeurt, maar we wisten van de vorige editie dat het hiermee wel goed zou komen. Enkele andere deelnemers, hadden het idee dat men nu toch maar eens moest beginnen met het prepareren, maar de organisatie weet precies hoe men met deze baan moet omgaan.
In een tijdsbestek van anderhalf uur, werd er een superbaan neergelegd. Een baan vol grip, die door twee scrapers en 1 bandenwals in een mum van tijd weer geprepareerd werd voor de volgende run.
Toen de baan en iedereen gereed was, werd er door de speaker een openingswoord gedaan. Ondertussen, stonden Brian Armistad en John Eccles als leden van de organisatie, samen met het Popeye team aan het eind van de baan. De overige deelnemers kwamen over de baan aangelopen. De organisatie had ter herdenking aan Jan van Alphen een gedenkplaat laten maken en deze werd door John samen met Harry onthuld. Een mooi en plechtig moment, vol emotie, maar ook iets om in de toekomst bij stil te blijven staan.
De wedstrijd werd begonnen en gedurende de 950 kg vrije klasse, begaf de sleepwagen het net na de kwalificatie. Besloten werd om de finale van deze klasse de volgende dag te verrijden.
Daarna stond de eurocup Superstock op het programma. Hier zou het spannend worden, want er waren nog drie kanshebbers voor de 1e plaats, dit waren Well Done Deere met 65 punten, Incredible Deere met 64 punten en Zapo met 60 punten. Als een van deze drie zou winnen dan was men zeker van de titel in deze Eurocup klasse. Het was een spannende strijd en na de kwalificatie waren er van de 13 deelnemers 11 door naar de finale. De wedstrijd werd uiteindelijk gewonnen door D’n Aerdvruter met een prachtige run, 2e werd Terminator, 3e Red Fever. Rowan Zeinstra werd vierde en dit was genoeg voor de titel. Zapo werd vijfde en klom hiermee van de derde naar de tweede plaats in het klassement, omdat Edwin Derksen, als zevende eindigde.
Daarna was het tijd voor de 3.5 ton. Hierin stond een aan elkaar gewaagd deelnemers veld aan de start. Geen Hemi’s in Great Eccleston, wel V8 chevies en V12 Allisons en Griffons.
Als eerste stond Kevan Whittingham met Snoopy aan de start. Deze trekker ziet er strak uit en is net als onze trekker uitgerust met 2 Griffons. Er zit wel wat verschil in de opbouw van de motoren en het inlaatsysteem. We waren erg benieuwd hoe we ten opzichte van elkaar zouden presteren. De trekker pakte goed op en liet met een vlammenspel boven de uitlaten een mooie full-pull zien. Op het scorebord liet men tijdens de kwalificatie naast het woord full-pull ook zien welke afstand er getrokken was en deze stond op 107.06 meter. Hierna was het de beurt aan Fox uit Denemarken. Dat dit team er ook heel wat voor over heeft, bleek ’s middags al wel, toen we even een babbeltje maakten. Ze waren maar liefst, 27 uur !!!!! onderweg geweest. Dit deed niks af aan hun prestatie, ook zij haalden een full-pull en de wielen spinden uit rond de 111 meter. Dan was het onze beurt. Gezien de vorige runs, konden we natuurlijk niet achterblijven. Theo voelde even naar grip bij de start, maar ging vlot vol op het gas. De tactiek voor deze baan, hadden we van te voren bepaald. Starten iets links van het midden, dan ervoor zorgen dat we rond de 50 a 60 meter aan de rechterkant zaten, omdat de baan daar links iets minder is en dan langs de lijn naar achter. Zo gebeurde het dan ook, met de voorwieltjes iets van de grond, ontwikkelde The Judge een snelheid, zoals we die nog nooit hadden gezien. Ze bleef maar gaan, ver voorbij de full-pull lijn trok de trekker nog iets naar rechts, waardoor Theo het wel welletjes vond om niet van de baan te schieten. Zo stonden we stil op ruim 117 meter. Dit beloofde wat voor de finale.
Dan was het tijd voor Knightmare, een trekker gebouwd eind jaren 70, begin jaren 80. Uitgerust met 5 ongeblazen V8 motoren. Natuurlijk kwam men power tekort, maar wat een leuk en enthousiast team. De eigenaar is inmiddels 72 jaar, de trekker heeft een aantal jaren ongebruikt in de werkplaats gestaan maar is er nu dan toch weer uitgehaald. Men is zelfs van plan met iets nieuws aan de start te verschijnen omdat men weer helemaal de smaak te pakken heeft gekregen. De run was goed en eindigde op 69.03 meter. Hierna was het de beurt aan Popeye. Ook hier een mooie run, die ook een full-pull tot gevolg had.
Dan mocht de thuisrijder voor de sleepwagen verschijnen. Brian Armistad, met de Desperate Dan. De run werd begonnen en al vrij snel na de start bleek er een probleem te zijn met 1 van de achterste motoren. De ontsteking viel af en toe uit en ging dan weer aan. Er werd net een full-pull gehaald en de afstand was 100.05 meter. Als laatste trad Black Gold aan. Deze 2.5 tons trekker, kende een goede start, maar kwam toch ook vermogen tekort op deze zware baan. De afstand was 51.84 meter. Vijf tractoren in de finale dus.
Om de motoren allemaal wat te kunnen laten afkoelen, was er in overleg bepaald, dat de 8.5 tons Trucks eerst hun wedstrijd zouden uitvechten en daarna de finale van de 3.5 tons klasse.
Snoopy trad aan en kwam in deze finale tot een afstand van 92.35 meter. Dan Fox, de Puller 2000 banden, bleven spinnen en brachten de trekker tot een afstand van 101.54 meter. De spanning was voelbaar, konden we weer zo’n mooie run laten zien en kwamen we dan de Fox voorbij? Net nadat Theo het gas vol door duwde, ontstonden er vreemde hoge vlammen op de linkermotor en Theo besloot dan ook het gas dicht te doen. We stonden stil op 34.44 meter. Toen we terug gesleept werden naar het rennerskwartier, bleek er door een te scherp bochtje ook nog een voorband lek. Hierdoor veroorzaakten we een file op de afsleep baan. John, reed een afstand van 97.18 meter in een prachtige stijl. Als laatste Desperate Dan en wederom een protesterende motor, zij kwamen tot 90.89 meter.
Balen natuurlijk, dat we niet konden laten zien, waartoe we in staat waren. Maar toch was het een mooie show geweest. Ondertussen was het al donker geworden en konden we weinig meer aan de trekker doen, om te controleren wat de oorzaak was van de vreemd lopende linker motor. Wel hebben we het door ons gemaakte filmpje van de 2e run een aantal malen bekeken, om hier lering uit te trekken. We vermoedden een probleem met de ontsteking of met de aanvoer van de inlaatlucht.
Er waren meerdere feestjes deze avond in het rennerskwartier. Bij d’n Aerdvruter natuurlijk vanwege de dagwinst, en bij de Zeinstra truck, vanwege de overwinning in de Eurocup. Wij hadden een feestje samen met het team van Desperate Dan. Uiteindelijk gingen de laatsten tegen de morgen naar bed. Na een zeer korte nacht, genoten we van een door Helmer gemaakt Engels ontbijt. Met verse koffie erbij werden we weer helemaal wakker en trokken we naar de schuur waar we de trekker binnen hadden staan. Eerst het voorwiel verwisselen en daarna werden we door onze persoonlijke afsleep trekker, bestuurd door Harry, naar de bus gesleept.
Er werden enkele bougies gewisseld en alle controles werden uitgevoerd. We konden nog niks raars vinden. We besloten de linkermotor te starten en al snel bleek dat deze niet goed liep. Hierop besloten we terug maar de schuur te gaan en de ontstekingen te demonteren.
Onder de ontstekingen zit een verzamelbakje van aluminium, waarin een aantal tandwielen en een tandriempje zitten. Dit verzamelbakje hebben we afgelopen winter gemaakt, toen we de MSD ontstekingen monteerden. Vanuit de motor, wordt er een as aangedreven, die middels het getande riempje twee andere tandwielen aandrijft waarop de MSD’s zijn gemonteerd. Nadat we dit uit elkaar hadden gehaald, vonden we het euvel. Het getande riempje was op twee plaatsen gescheurd en daardoor opgerekt. Hierdoor was de ontsteking verlopen en dit verklaarde de hoge vlammen op de linker motor.
Nu hadden we heel veel reserveonderdelen meegenomen naar Engeland; planetairen, een reserve kroon- en pignonwiel, voorwielen, couplers, tandwielen, maar……… geen reserve riempje. Die lagen nog mooi in de onderdelenkast op het Kampereiland. Direct werd er door diverse teams een zoektocht gestart. Er werden diverse leveranciers gebeld, de speaker werd op de hoogte gebracht en telkens als we net weer ergens nul op het rekest hadden gekregen, bood zich een eventuele nieuwe mogelijkheid aan.
Toen met Brian naar zijn huis gereden. Hier liggen zeer veel onderdelen, want hij heeft een mechanisatiebedrijf en meende zich te herinneren nog ergens iets dergelijks te hebben liggen. Onderweg in de auto gaf hij mij nog even het gevoel weer thuis te zijn want als geintje ging hij regelmatig aan de rechterkant (mijns inziens de enige juiste) van de weg rijden.
Gelukkig wist hij zelf heel goed de weg in zijn magazijn, want als buitenstaander zou je echt niet weten waar je zou moeten beginnen met zoeken. Helaas was ik in de stress mijn foto toestel vergeten mee te nemen, maar in de twee “magazijn” loodsen, liggen zoveel onderdelen en “oud “onderdelen dat je er met gemak, tien vrachtwagens mee kunt vullen. We vonden wel de door Brian bedachte riempjes, de lengte leek ook nog aardig te kloppen, maar de vertanding wat te grof. Dan maar weer terug naar de baan, in de hoop dat daar iemand inmiddels een leverancier had gevonden. De tijd begon inmiddels te dringen, want als we al een riempje hadden moest er nog veel gebeuren.
De verzamelbak en aandrijflijn demonteren, het nieuwe riempje monteren de ontstekingen weer monteren en dan de ontsteking afstellen. Een klusje van toch snel twee uur werk en we hadden nog maar een uurtje of drie tot de volgende sessie weer begon. Uiteindelijk werd er terug gebeld door een bedrijf wat er waarschijnlijk een had liggen. Een anderhalf uur rijden om er te komen, dan nog weer terug en monteren. We kwamen hierdoor tijd tekort en konden dus helaas de trekker niet op tijd klaar hebben.
Hierop besloten we de trekker maar weer terug te zetten in het rennerskwartier. Het was namelijk bijna pauze en dan gaat het rennerskwartier, wat tijdens de wedstrijd is afgesloten voor het publiek, wel open.
De baan is dan ook helemaal leeg en in het rennerskwartier stond het zwart van de mensen, met allerhande vragen.
Opvallend was dat de Engelsen zo beleefd zijn. Posters worden bijvoorbeeld niet weg gegraaid, maar men vraagt of ze er 1tje mogen. Even later kwamen er nog weer veel terug die graag een handtekening van een van de teamleden erop wilden hebben. Heel leuk om dit zo eens mee te maken.
Wanneer de pauze dan ten einde is, wordt er door de speaker vriendelijk verzocht of iedereen weer naar de baan wil komen. Iedereen is dan ook zo weer op zijn plek.
Aan het einde van de wedstrijd, hebben we evenals op de zaterdag nog een demonstratie melkbus schieten gedaan. Vrijwilligers van onder andere Rattle and Hum en het Snoopy team, namen plaats op de melkbussen. Leuk om deze reacties te zien. Het carbid wat we over hadden is in Engeland gebleven. De leden van het Snoopy team, wilden graag thuis ook nog eens die “crazy Hollanders” nadoen en na een korte cursus carbid schieten, haalden ze hun knal-diploma.
Een filmpje van onze kwalificatie run en van het carbid schieten, staan inmiddels in onze film galerij. De vele foto’s van het weekend, komen in een picasa album. Hier is de link.
Inmiddels is het donderdag en zijn we redelijk bijgekomen van een geweldig leuk weekend. We hebben de uitnodiging voor volgend jaar ook al weer op zak en hebben de toezegging gedaan graag weer te zullen komen.
Hierbij willen we nogmaals de organisatie en het Desperate Dan team bedanken voor het schitterende weekend.
Tot slot nog een uitleg over onze niet deelname aan het EK voor komend weekend. In principe mochten er 5 deelnemers uit de 3.5 tons klasse naar het EK. Omdat Seaside zich had terug getrokken heeft men Super Kasper gevraagd. In de week voor Engeland, werden wij gebeld met de vraag of wij als zesde in de stand naar Zweden wilden. Aangezien de reis naar Engeland al sinds afgelopen Mei vast stond, wilden en konden we dit niet afzeggen. Daar de thuiskomst pas dinsdag was en we bij deelname, uiterlijk vrijdagmiddag al weer moesten vertrekken, bleef er gewoonweg te weinig tijd over voor onderhoud en de verschillende thuis situaties. Hierom hebben we besloten af te moeten zeggen voor het EK. Hierna zijn de andere teams op volgorde van de stand in het NK gevraagd en uiteindelijk kam men voor de 3.5 tons klasse uit bij Simply, die toch ook al de 4.5 ton zou rijden.
16 Augustus 2010
Meerkerk
In de week voor de wedstrijd alles gecontroleerd en omdat we het verzet op de zware baan in Lochem niet tot het einde toe konden rond krijgen hadden we een lager verzet gemonteerd. Hierdoor klimt de trekker ook wat makkelijker in de ketting. Aangezien we in Lochem al behoorlijk hoog kwamen, besloten we om op voorhand wat gewichten te leggen aan de voorkant van de trekker zodat de neus wat meer moeite zou hebben om los te komen. Dit gezeul met gewichten is helemaal nieuw voor ons en daar moeten we dus nog wat ervaring in op doen. Bij het zien van de pro-stock klasse, bleek dat de baan in Meerkerk maar voor de helft te gebruiken was. Aan de linkerkant moest je helemaal niet zijn, dus hadden alle tractoren maar een beperkte lijn die gereden kon worden. Sommige deelnemers verkeken zich hier toch nog op, of konden de trekker niet geheel rechts houden.
In verband met de vakantie van Theo, stonden we aan de start met Jan op de bok. Aangezien het al weer 6 jaar geleden was dat Jan reed, kozen we wel de rechterkant, maar toch niet helemaal strak langs het lijntje. De motoren pakten goed op, alhoewel Jan vanaf dertig meter toch behoorlijk moest remmen om de trekker aan de rechterkant te houden, ging The Judge met de voorwieltjes een stukje boven de baan, in een rechte lijn naar achteren. De motoren konden het verzet op deze baan goed rond krijgen en zo kwamen we tot een afstand van 90.65 mtr. Jan deed het gas dicht, en spinde niet volledig uit, omdat hij het mechaniek wilde sparen. Deze afstand was goed voor een zesde plaats en zo kwamen er weer 6 punten bij. In de stand staan we hierdoor ook nog steeds op een zesde plaats.
Komende week, zullen we het nodige weer controleren en wellicht nog her en der wat extra aandacht besteden aan de trekker.
We gaan namelijk het weekend van 27,28 en 29 augustus, met de trekker naar Engeland. We hebben weer een uitnodiging gekregen om daar deel te nemen aan de wedstrijd in Great Eccleston.
Twee jaar geleden zijn we daar ook heen geweest en we kijken er naar uit daar weer te mogen rijden. We zijn dan ook benieuwd of we het kunnen opnemen tegen Snoopy, de uit Engeland afkomstige double Griffon.
Verder zijn we al volop plannen aan het maken voor aanpassingen aan de trekker voor komend seizoen. Zoals het nu lijkt staat er heel wat te gebeuren, maar dit alles is nog afhankelijk van hoe de limieten voor volgend jaar en de komende jaren zullen worden ingevuld. Ook zijn we er financieel nog niet helemaal uit. Maar dat er wat gaat veranderen aan onze trekker is wel zeker. Een klein tipje van de sluier willen we al wel oplichten. Er komen sowieso Puller 2000 banden onder de trekker. Of we dit met dezelfde motoren in de huidige opstelling gaan doen is nog lang niet zeker........... Wordt vervolgd.
In de fotogallerij, vindt u weer een aantal mooie foto's, welke gemaakt zijn door Stephan Goertz, Herzlichen Dank Stephan.
De filmpjes staan in de filmgallerij.
8 Augustus 2010
Lochem
Een listig weertje vandaag en dito baan. Net tijdens de pro-stocks begon het ff te regenen. Poosje stil gelegen en daarna weer verder. Ondanks een floating finish afstelling hier toch een finale. De baan gaf goed grip. We besloten daarom de banden wat harder te zetten. In de miniklasse kon je goed zien dat niet degenen met het meeste vermogen de trekker netjes de baan over kregen. Rijden met verstand was hier het devies.
Dan tijd voor de 3.5 ton, na weer een regenpauze. Vandaag een record aantal deelnemers, dertien in totaal. Rond de klok van 8 uur begonnen we. Ook in floating finish afstelling. Eager Beaver mocht als eerste. Met een mooie run kwam Jaap tot een afstand van 95.89 meter. Daarna was het onze beurt. Theo ging bijna van begin af aan vol op het gas. De trekker kwam hoog los van voren, zakte iets terug en ging er super in hangen. Ze ontikkelde veel snelheid, maar de baan bleek toch te zwaar voor ons verzet. Rond de 65 meter, storten beide Griffons in en kwamen we mede door de goede begin snelheid nog tot 72.82 mtr. Hierna Seaside Affair, ook deze trekker, had een mooie run, 96.82 mtr was het resultaat. Dan haakte Popeye aan, met een minder lopende rechter Allison, kwam John tot een afstand van 70.26 meter. De eerste poging van de Bandit, strande op 29.02 mtr. Er bleek een noodstop uit te liggen. Zes plaatsen later kwam het team uit Putten terug en kwam op een afstand van 87.86 mtr. Impala, kwam pk's te kort en zette de trekker stil op 61.14 mtr. Voor het eerst dit jaar was Simply weer van de partij in de 3.5 tons klasse. Na een goede start trok de trekker wat naar de rechterkant, een kleine remcorrectie en Bastiaan bleef maar gaan, 100.06 meter, een mooie run. Green spirit 7 was ook van de partij. Deze 2.5 tons trekker had het moeilijk met de zware baan en de sleepwagenafstelling, 33. 72 mtr was het resultaat. Hierna Super Kasper, ook voor het eerst weer in de A-divisie, ook hier konden de Griffons het toerental niet vast houden en ze stonden stil op 62.96 mtr. Bas ging super weg met de Whispering, even voorbij de 45 meter sloeg het noodlot toe, want de tussenbak gaf de geest, 52.47 mtr. Black Cat stond in vol ornaat, dus met 4 draaiende chevies aan de start. De trekker liet een mooie run zien en kwam tot een afstand van 88.47 mtr. Hierna Bertus, met de Double Screaming, op dergelijke banen voelt deze trekker zich in haar element, veel grip en nagenoeg alle pk's worden aan de grond gezet, de winnende afstand werd gezet op 106.21 mtr. Als laatse verscheen Rising Star voor de sleepwagen. De trekker pakte goed op en had dit keer gelukkig geen last van electronische problemen, de sleepwagen werd uiteindelijk stil gezet op 88.97 meter, een mooi resultaat voor deze nieuwe trekker.
1. Double Screaming.
2. Simply
3. Seaside Affair
4. Eager Beaver
5. Rising Star
6. Black Cat
7. Bandit
8. The Judge
9. Popeye
10.Super Kasper
11.Impala
12.Whispering Giant
13.Green Spirit 7
Met deze overwinning, heeft Double Screaming nu 40 punten voorsprong, 1 keer aanhaken is dan ook genoeg voor het winnen van het kampioenschap.
Aangezien er in Great Eccleston een zware baan ligt en we daar een mooie show willen neerzetten, gaan we komende week een iets lager verzet monteren. De motoren zullen dan iets meer toeren draaien en dit willen we dan in Meerkerk komende zaterdag testen. Volgende week zal Theo niet aanwezig zijn doordat hij ergens in Frankrijk zit, Jan zal dan de gashandel van The Judge gaan bedienen.
Foto's en filmpjes volgen.
2 Augustus 2010
Cadzand
We vertrokken afgelopen zaterdagmorgen, rond de klok van 8 uur van het Kampereiland. Bij het station van Kampen, werden nog een aantal teamleden opgepikt. Het leek wel een echte lijndienst want in de buurt van Cadzand, werden nog twee verstekelingen opgepikt. Een teamlid van de Predator, lopende op pas geverfde nieuwe door zijn eigen hand beschilderde klompen en een teamlid van team Screaming Bobcat, luisterende naar de naam Klaas. Kor was reeds vakantie aan het vieren in het Zeeuwse en die kwamen we dan ook op het wedstrijd terrein tegen.
De 3.5 ton, stond als tweede op het programma. Hierin stonden er 9 trekkers op de startlijst.
Tijdens de 950 kf klasse, leek de baan weinig grip te bieden. Even ging het zeil ook nog over de baan, omdat het begon te regenen. Dit duurde gelukkig niet al te lang, al bleven er wel steeds onheilspellende wolken overdrijven. Gelukkig bleef het de rest van de wedstrijd droog.
Whispering had de proeftrek en scheerde over de full-pull lijn. Hierop werd besloten de sleepwagen zwaarder te zetten. Bertus had met de Double Screaming weinig moeite, ondanks wat bijremmen, om de trekker over de 100 meter te sleuren. Impala had het zichtbaar moeilijker en kwam tot een afstand van 71.20 meter. Bij Rising Star, lijkt het "virus" in de electronica goed verstopt, want opnieuw viel het vermogen weg, juist op het moment dat de motoren werden opgetoerd. Dan waren wij aan de beurt. De trekker ging vrijwel direct na de start er mooi in hangen, maar we kregen niet het gewenste toerental. Net voor de full-pull lijn, leek het of Theo het gas dicht deed, maar niets was minder waar. Het vermogen was even helemaal weg. Gelukkig hadden we genoeg snelheid en haalden de full-pull. Eager Beaver, schoof zes plaatsen op vanwege een behoorlijke olielekkage. Daarna kwam Seaside. Dit team heeft besloten komende winter een nieuwe trekker te gaan bouwen, het frame heeft dit seizoen al het nodige mee gemaakt, na de wilde runs in Stroe en Putten. Wellicht dat door dit frame de run dan ook wat onstuimig was. Dit deed geen goed aan de afstand, ze bleven staan op 94.97 meter. Dan kwam de Whispering weer. Met een mooie run werd de trekker in full-pull land gereden. John, zette met Popeye een afstand van 91.22 meter op het scorebord. Dan was het de beurt aan Bandit en met een strakke run werd hier ook de 100 meter lijn gepasseerd. Net op tijd had men de lekkage bij de Beaver, kunnen verhelpen. Jaap reed in een mooie stijl ook naar de finale.
Met een mooi opgebouwde run, werd er voor de Double een afstand van 90.25 meter genoteerd. Dan stonden wij weer aan de start. licht springend, vertrok The Judge, om daarna te gaan hangen. Weer haalden we niet het gewenste toerental, de neus ging weer naar de grond en licht blazend uit de inlaten stond de trekker stil op 66.81 meter. Achteraf gezien hadden we wellicht met een iets hogere bandenspanning de finale in moeten gaan. De "oude" 10 ply banden, gaven zoveel grip, dat we het verzet maar net konden rond krijgen op deze baan. Wellicht had een iets verdere afstand dan het resultaat geweest, maar of we een beter resultaat hadden gehaald zullen we natuurlijk nooit weten. Whispering Giant had een mooie run en trok 81.28 meter. Bandit trok er goed aan maar kwam niet aan de leidende afstand, ze bleven steken op 80.96 meter. Als laatste mocht Jaap het weer gaan proberen. In een run uit het boekje reed hij de trekker naar een mooie tweede plaats.
We waren tevreden met onze vijfde plaats. Ook lijken we op het eerste gezicht geen schade te hebben. Komende week controleren en veel tijd hebben we ook niet want komende zaterdag staat Lochem al weer op het programma. We hopen door continu te rijden, nog wat dichter naar de top vijf te kunnen komen.
Aangezien onze vaste filmcrew op vakantie is, hebben we de beelden van Cadzand ter beschikking gekregen van Helma Boer. Nog bedankt hiervoor. Klik hier voor de link.
Mocht u trouwens intresse hebben in een originele "The Judge" cap, dan zijn deze vanaf heden voor €12.50 te koop bij een van onze teamleden tijdens de wedstrijden. Ook kunnen deze via de e-mail; info@thejudge worden besteld.
Wellicht tot ziens in Lochem.
30 Juli 2010
Engeland
Eind augustus en wel op vrijdag 27 augustus vertrekken we per boot naar Engeland. We zijn uitgenodigd op de wedstrijd in Great Eccleston. Hier zullen meerdere Nederlandse tractoren aanwezig zijn, Popeye ook voor zowel de 3.5 als 4.5 tons klasse, verder zal Cloud Nine er zijn, evenals de deelnemers aan de Superstock Eurocup. Deze laatst genoemde is toegevoegd aan deze wedstrijd, omdat de wedstrijd die te verrijden stond in Bettborn is afgelast.
We reizen niet alleen. Een aantal personen van de organisatie Wierden en een tweetal fans zullen met ons mee gaan.
Buiten de trekker om hoefden we volgens een teamlid van het Desperate Dan team niet zo heel veel mee te nemen, " ..... just bring your Heineken and your milkcans with you,........ " , we hopen er tegen die tijd een gezellig weekend van te maken en een mooie show neer te kunnen zetten.
Klik hier voor de website en hier voor de flyer.
4 Juli 2010
Wedstrijdverslag Eext.
Gisteren vertrokken we rond de klok van 9.00 uur naar Eext. Was het in Oudenhoorn warm, vandaag was het gewoonweg heet. Al snel bleek dat ditmaal niet het vermogen de scherpschutter zou worden, maar het feit van hoe je met de baanomstandigheden kon omgaan, zou de grootste winst brengen. De eerste meters van de baan, boden namelijk helemaal geen grip.
Maar voordat we konden gaan strijden, moesten we eerst nog over de weegbrug. Om niet weer met ondergewicht aan de start te verschijnen, hadden we besloten dat we maar eens een paar gewichten moesten maken. Totaal hadden we 50 kg gewicht bij gehangen. Een unieke situatie, want dit was de eerste keer in 7 jaar, in de 3.5 tons klasse, dat we extra gewichten op de trekker konden hangen. En ja waar doe je dat dan? We besloten een 20 kilo op de neus te leggen en 30 kilo op de kont. Hier moeten we dus nog ervaring in op gaan doen de komende wedstrijden.
Met deze extra 50 kg op de trekker, wogen we nu 3490 kg. Dus nog wat speling over.
We stonden als 4e aan de start en waren nog niet echt enthiousast geworden over de starts die we voor ons gezien hadden. Sowieso is het bij ons type motoren lastig om met het gas te spelen, omdat we maar een bereik van ca. 400 toeren hebben, waarin de trekker optimaal presteerd. Komt hij onder dit toerental, dan storten de motoren in. Een V8 motor daarentegen heeft een wat groter toerengebied waarin de motoren de maximale pk's leveren.
Theo had naar zijn voorgangers gekeken en ging dan ook voorzichtig op het gas. De wielen begonnen te spinnen en langzaam, heel langzaam, kwam het allemaal van de plek. Toen hij voelde dat de wielen meer grip vonden drukte hij de gashandel door, hierop werd de trekker erg onrustig en begon te springen. Theo nam gas terug om het vervolgens vol open te zetten. De trekker ging toen mooi hangen, maar ontwikkelde geen sneldheid meer, omdat de ballastbak al een mooi stuk naar voren was gekomen. De trekker stond stil op 82.82 mtr. Dit bleek uiteindelijk genoeg voor een zevende plaats. 1e werd Jaap met de Eager Beaver, 2e Double Screaming, die niet wegkwam in de finale door een onwillige sleepwagen. Als derde stond Whispering Giant op het podium. Door deze prestatie, hebben wij onze vijfde plek helaas moeten afstaan aan Whispering Giant.
Komende week zullen we het gebruikelijke onderhoud weer plegen. Voor zover we nu hebben kunnen zien, hebben we geen schade opgelopen.
De volgende wedstrijd, is zaterdag 10 Juli op strand Nulde in Putten.
Het filmpje van Eext, staat in onze Film Gallerij
2 Juli 2010
Klaar voor Eext.
Zondag aan het mailen gegaan met Humpco en Wayne Lognecker. Beiden hadden niet de set tandwielen liggen die wij nodig hadden. Allebei op zoek en een set besteld. Omdat er nog wel eens een pakje vanuit Amerika zoek raakt dit dus maar bij twee kanalen gedaan. Op woensdag kregen we de bevestiging dat er in ieder geval eentje onderweg was. Via Fedex, track and trace konden we precies volgen waar het was of onderweg naar toe was. Gistermorgen met een tussenstop nog in Newark, dan onderweg naar Europe, gister aan het eind van de middag in Parijs, vanmorgen vroeg in Amersfoort en vanmiddag rond 14.00 uur in IJsselmuiden.
Daarna zijn een aantal teamleden de boel gaan afstellen. Dit was rond de klok van zessen klaar. De volgende ploeg, kon na de winst van de oranje leeuwen, de boel verder opbouwen. Om half tien kwam het sein brandmeester.
Om nu maar in deze termen te blijven, hopen we dat de trekker morgen weer gaat als de brandweer. Braziliaans warm zal het waarschijnlijk wel worden in Eext,.... Maar we staan er gelukkig weer en nu weer met het gewenste verzet.
Overigens rijden we met een ander type olie in de achteras. Het was duidelijk aan de oude tandwielen te zien dat deze gewoonweg te heet waren geworden.
Dat we hier voorheen geen last van hebben gehad, komt waarschijnlijk dat de motoren nu met de nieuwe ontstekingen de boel harder en met meer kracht in gang zetten. Vooral bij warm weer, koelt dan de olie in de achteras ook nog eens minder snel af, waardoor met name een finalerun veel slijtage geeft met de verkeerde olie. Wij hopen het probleem hiermee te hebben opgelost. Inmiddels kennen we elk boutje en moertje van en aan de achteras inmiddels uit ons hoofd.
Hopenlijk tot morgen in Eext.
27 Juni 2010
Aanloop naar en wedstrijd in Oudenhoorn.
In de week voor Oudenhoorn, zijn we erg druk geweest met het oplossen van ons probleem met de achteras en het zoeken naar nieuwe onderdelen. Het kroon en pignon wiel van onze 5.83 set was voor de tweede maal binnen korte tijd kapot gedraaid. Hierom besloten we andere , dikkere olie in de achteras te gaan gebruiken, want het was wel duidelijk dat deze tandwielen erg heet waren geworden. Hierdoor was het materiaal zo zacht geworden dat het onder druk van de aandrijving, was gaan vloeien. Met dit verzet, draaien de wielen met een snelheid van ongeveer 140 km/uur, bij 3500 motortoeren. Verder hebben we de lagers in het differentieel preventief vervangen, dit omdat de afdek ringetjes die over deze lagers heen zitten gebroken waren en dan is het verstandiger ook de lagers te vervangen. Deze onderdelen kwamen woensdag binnen en samen met een set tandwielen van 'T Kypmantsje zou dit donderdagmiddag worden ingebouwd. Helaas kregen we deze set niet goed afgesteld en zijn we met alle onderdelen naar aandrijfspecialist Bennie Vreeman gereden. Ook hij zag weinig heil in de afstelling van deze set, dus moesten we op donderdagavond nog verder op zoek naar een bruikbare set. Weer konden we terecht bij Aart Evers van het H2B team. Wel een set, evenals die vanuit IJlst, met een snellere overbrenging. Hierdoor zouden de wielen bij hetzelfde motortoerental een snelheid moeten halen van 152 km/uur. We hadden geen keuze want andere sets waren niet voorhanden, dus het was dit monteren en proberen of niet naar Oudenhoorn afreizen. We kozen ervoor om er toch voor te gaan. Vrijdagmiddag, bleek tijdens het monteren deze set niet direct te passen. Er werd een kleine aanpassing aan de behuizing gedaan en er werd besloten alles op alles te zetten om zaterdag aan de start te staan.
Zaterdagmorgen vroeg, om 6.00 uur begonnen en zo rond de klok van half tien stond de trekker klaar en werd er geladen. Nog even naar huis om daar nog wat verplichtingen te doen en even lekker te douchen.
Het was dus best spannend wat de trekker zou gaan doen, mede omdat we vanuit het verleden weten dat de baan in Oudenhoorn taai kan zijn.
Dit was ook al duidelijk te zien, toen we de prostock klasse zagen rijden. Er zat vanaf 20 meter heel veel grip in de baan.
Toen we dan uiteindelijk als een na laatste aan de start stonden, drukte Theo redelijk snel het gas er vol op, maar dit mocht niet baten, de motoren kwamen niet op toeren en begonnen vrijwel direct te sputteren. Aangezien we binnen de 20 meter gestopt waren mochten we het nog een keer proberen. Bij de temperatuur, zoals die in Oudenhoorn er was, gebruiken de motoren enorm veel AV-gas, ook al draaien ze maar even. Tijdens het voor de sleepwagen zetten gebruiken we bijna evenveel brandstof als tijdens de gehele run. Hierdoor konden we ook niet direct onze poging vervolgen. Met nog 1 deelnemer na ons, moesten we snel handelen. Vlug werd er getankt en hebben we de trekhaak nog wat laten zakken. Doordat de trekhaak wat lager zit, gaat de trekker minder snel in de ketting hangen. We hoopten dat dit genoeg zou zijn, om de motoren op toeren te laten komen, alvorens ze echt moesten gaan werken. Theo, ging bijna vanaf de 0 meter lijn vol op het gas. De motoren toerden snel op en de trekker begon toch aardig snelheid te ontwikkelen. Net op het moment dat de neus omhoog ging, zaten de motoren toch nog te laag in toeren, waardoor deze niet de optimale pk's kunnen geven. We hoorden het toerental naar beneden duiken en hierop deed Theo het gas dan ook dicht. Goed geprobeerd, maar niet gelukt. We kwamen nog tot een afstand van 65.37 mtr. Hiermee werden we zevende in een deelnemersveld van 8. Dat we zevende werden was geen verdienste van ons, maar werd veroorzaakt doordat Green Spirit buiten de baan belande en zodoende laatste werd.
Op plaats 1 was het weer Double Screaming die voor de vierde keer op rij wist te winnen. Op de 2e plaats was het Seaside Affair, 3e Eager Beaver, 4e Bandit, 5e Whispering Giant en zesde Black Cat.
Wat we nu wel zeker weten is dat het nu gemonteerde verzet, voor ons vermogen te hoog gegrepen is. We gaan dan ook terug naar onze 5.83 verhouding. Momenteel is er via twee verschillende kanalen een set onderweg. Eerst nog transport binnen Amerika en dan naar hier. We hopen deze op tijd binnen te krijgen, zodat we met het juiste verzet in Eext kunnen staan. Dit zal dus nog spannend worden.
De filmpje's van Oudenhoorn, staan in onze Film Gallerij.
Waar we trouwens nog steeds verbaasd over zijn is het fenomeen, dat men weegbrug noemt. Zolang onze trekker bestaat zijn we in gevecht met deze mysterieuze en verrassende tegenstander. Steeds wanneer je het niet verwacht, komt deze ineens venijnig uit de hoek. We kennen meerdere weegbruggen, onder andere die vanuit België, Duitsland en Engeland, dit zijn redelijk voorspelbare tegenstanders. De brug waar we jammer genoeg het meest mee te maken hebben, heeft eigenlijk altijd wel een verassing voor ons in petto. In het Gelredome en Stroe waren we volgens de weegbrug 30 kilo te zwaar. Hierop volgde een waarschuwing, dat we in Wierden ook dit mochten wegen, maar dat er voor de wedstrijd in Made, we hadden immers 5 weken de tijd daarvoor, 30 kilo van de trekker af moest, zo niet dan mochten we niet rijden.
In ons vorige verslag kon u al lezen dat we opeens 70 kilo lichter wogen, terwijl we er "maar" 38 dure kilo's hebben afgeslankt. Men zegt altijd dat hard werken goed beloont wordt maar dit bevreemde ons toch wel. We trokken echter nog geen conclusies uit deze op zich mooie meevaller, want gezien de ervaringen uit het verleden, kon het zo maar weer eens veranderen.....
We keken dan ook heel vreemd op toen we in Oudenhoorn op de weegbrug stonden. We vroegen onszelf af of we bij het weer opbouwen van de achteras wellicht cruciale (zware) onderdelen waren vergeten te monteren. Ook keken we of de trekker wel helemaal op de weegbrug stond want wat we zagen konden we niet geloven. Met geen veranderingen aan de trekker, gaf de schaal echt niet meer aan dan 3430 kilo !!!!!!!! Dit is dus 30 kilo minder dan een week geleden. Wel gaf men aan dat de weegbrug afgelopen zaterdag is geijkt...... wij vragen ons af waarom dat ondanks veler verzoek niet eerder is gebeurd en we terwijl we wisten dat we qua gewicht goed zaten, zoveel dure kilo’s hebben moeten kopen.
Een ieder zal begrijpen, dat we staan te popelen om de nieuwe Puller 2000 banden te gaan bestellen in Amerika. Alleen de grilligheid van onze weegbrug, laat ons nog even twijfelen. Voor de zekerheid, gaan we ondertussen toch maar een aantal gewichten maken, die we aan de trekker kunnen hangen, voor het geval dat. We zijn er alleen nog niet uit, hoeveel gewicht we moeten gaan voorzien. Wordt vervolgd,....... hopelijk......
Bovenstaande gewichtsverhaal, wilden we toch uit de doeken doen, omdat er een heleboel mensen geen idee van hebben wat het de laatste jaren aan geld en energie heeft gekost om onze trekker betrouwbaar te houden/krijgen en binnen de gewichtslimiet te houden. We spreken hierbij dan ook onze frustratie uit over het fenomeen WEEGBRUG en BETROUWBAARHEID.
Overigens voert deze frustratie niet de boventoon in ons team. We streven ernaar om onze trekker met de voor ons "speciale" Griffons, zo goed mogelijk te laten presteren. Eventuele reacties op bovenstaande mogen gerust gemaild worden of ons "live" worden medegedeeld
21 Juni 2010
Made verslag en werkplaatsnieuws
We vertrokken al vroeg naar Made om daar op tijd de wedstrijd van Oranje te kunnen bekijken. Ook waren we enigzins gespannen wat de weegbrug voor gewicht zou aangeven dit ondanks dat we 8 kilo meer dan de aangegeven 30 kilo waren kwijt geraakt. Op de weegbrug geloofden we onze ogen niet. De trekker woog nu nog maar....... 3460 kilo....... Meer willen we hier eigenlijk niet over zeggen, maar verbaasd waren we wel. Of de zwaartekracht in Made is heel anders dan in Wierden en in Arnhem, of ..............??????
We stonden als eerste aan de start in Made. Meestal is dat geen voordeel, want in voorgaande wedstrijden hebben we al vaker gezien dat de baan beter wordt naarmate er een aantal tractoren hebben gereden. Theo ging voorzichtig op het gas, zoekend naar grip, maar die kwam er de hele run niet. De motoren hadden veel te weinig te werken en je kon daarom ook regelmatig horen dat de toerenbegrenzers ingrepen. Uiteindelijk stonden we stil op 83.67 meter. De sleepwagen bemanning, meende dat de wagen lichter gezet moest worden en we zouden dan nog en keer moeten rijden. Terwijl Theo werd afgesleept, hoorde hij vreemde geluiden uit de achteras komen. We besloten dan ook maar de proeftrek te laten staan aangezien we niet terug zouden kunnen komen voor nog een run. Ook bij de volgende tractoren, bleek er weinig grip te vinden en dus kwam er ook weinig balans in de tractoren. Met de lichtere sleepwagen afstelling gingen er 5 trekkers over onze afstand heen. Hierdoor bleef de schade voor ons nog enigzins beperkt. Wel dalen we met deze uitslag van de derde naar de vijfde plek in het klassement. Tussen nummer 2 tot en met 5 zit "maar" 12 punten verschil, dus het zit nog redelijk dicht bij elkaar.
Inmiddels hebben we de achteras uit elkaar en blijkt het pignonwiel, waarschijnlijk als gevolg van een smeringsprobleem, totaal waardeloos te zijn geworden. Dit tandwiel is zo heet geworden dat de tanden deels zijn weggeduwd door de druk en de hitte die het heeft moeten doorstaan.
Deze set tandwielen, heeft dus bij ons maar een levensduur van nog geen 84 meter gehaald. Gelukkig valt de schade verder mee. Als gezegd was de baan in Made erg los, dit resulteerde erin dat de motoren ook een aantal keren werden begrensd. Dit hopen we mede te voorkomen door de snellere klok te monteren. Op zich is dit met de zware baan van Oudenhoorn in het vooruitzicht een gok, maar een andere overbrenging is er op dit moment ook niet voorhanden. Verder zullen we een ander type olie gebruiken waarmee we hopelijk een betere smering krijgen en de tandwielen het wel volhouden.
Uit voorzorg hebben we ook het differentieel uit elkaar gehaald. Hierin zaten 2 afstandsringen die slijtage vertoonden, dus die vervangen we meteen ook maar. Het is nog even wachten op de juiste onderdelen voor we verder kunnen, maar we zullen er deze week alles aan doen om er komende zaterdag in Oudenhoorn weer bij te zijn.
Wordt vervolgd.............
Het filmpje van de run is te zien in de Film Gallerij.
Hieronder de stand zoals het er momenteel voor staat:
| 1 | 071 | Double Screamin' | 20 | 20 | 20 | 60 |
| 2 | 072 | Total Eager Beaver | 15 | 15 | 8 | 38 |
| 3 | 099 | Bandit | 6 | 12 | 12 | 30 |
| 4 | 074 | MPM Seaside Affair | 12 | 0 | 15 | 27 |
| 5 | 062 | The Judge | 10 | 10 | 6 | 26 |
| 6 | 023 | Whispering Giant | 4 | 4 | 10 | 18 |
| 7 | 095 | Black Cat | 8 | 6 | 3 | 17 |
| 8 | 003 | Popeye | 0 | 8 | 4 | 12 |
| 9 | 022 | Super Kasper | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 10 | 066 | Inter-Techno Lambada | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 11 | 098 | Green Spirit VII | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 12 | 088 | Simply Irresistible | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 13 | 089 | Burning Madness II | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 14 | 092 | Impala | 0 | 0 | 0 | 0 |
16 Juni 2010
Werkplaatsnieuws.
De trekker is bijna gereed voor aanstaande zaterdag. De teller staat momenteel op minus 38 kilo. Meer dus dan we van te voren hadden verwacht en gehoopt. Dit komt mede doordat de nieuwe carrier, veel minder bol is aan de voorzijde en hier dus simpelweg minder olie in kan. Op onderstaande foto's is inmiddels de nieuwe stoel ook gemonteerd. Deze zal in een later stadium nog van een flitsend kleurtje worden voorzien.
De stoel zit Theo als gegoten, gisteravond hebben we even proef gezeten en zonder gordels kan je zijdelings geen kant meer op. Het is zelfs een beetje claustrofobisch. Maar ook dat zal wel weer wennen. Vandaag is de achteras verder afgemaakt, zijn de steekassen weer terug op hun plek en is de olie afgevuld.
De bus heeft er ook weer wat luxe bij gekregen. We misten nog een wateraansluiting, maar die zit er nu ook op. Middels een heuse tapkraan, kunnen we vanuit een van de bagageluiken via een ingenieus schuifsysteem de kraan naar buiten trekken. Ook is de kraan in de keuken inmiddels aangesloten. De bus komt dus zo langzamerhand ook helemaal af.
Komende dagen zal er de laatste hand worden gelegd aan het verder afbouwen van de trekker. We zijn dan helemaal klaar voor Made. Erg benieuwd zijn we naar wat de weegbrug van de NTTO voor ons in petto heeft.........
Tot ziens in Made.
12 Juni 2010
Werkplaatsnieuws
Goed nieuws te melden. Een kroon en pignonwiel hebben we vorige week zaterdag kunnen ophalen bij Heart2Beat team in Putten. Dit is inmiddels de tweede keer dat we hier op zo´n korte termijn een setje kunnen ophalen en het lijkt of we er een gewoonte van gaan maken.
Ondertussen hebben we deze set, samen met Bertus van team Screaming Bobcat in onze nieuwe Humpco gemonteerd. Wat een mooi stuk freeswerk hebben ze daar in Amerika toch gemaakt.
Nu is het een kwestie van alles weer af monteren en nog een nieuwe steun voor de achteras maken. Deze is als halffabrikaat al aangeleverd, maar moet nog een beetje pas gemaakt worden.
Dan nog meer goed nieuws, inmiddels hebben we 33 kilo !!!!! van de trekker weten af te halen.Dit is werkelijk gezocht in allerlei oplossingen. Als al eerder gezegd, hebben we bijvoorbeeld alle te langen bouten ingekort. Daar waar mogelijk, zie rechterfoto, hebben we inbus bouten gebruikt, deze zijn lichter dan bouten met een zeskant kop. De uitlaten zijn ingekort naar de minimaal voorgeschreven lengte. Verder hebben we de stekker van de vaste rechter startmotor dichter bij de motor gezet, zodat we hier ca. 1 meter koperen kabel besparen. Dit alles heeft tot het gewenste resultaat geleid. Komende week, zullen er nog wat onderdelen worden vervangen, waarbij we schatten dat de totale afslankkuur, ons 36 kilo besparing oplevert. Komende dagen, zullen we ons verder concentreren op het afbouwen en poetsen van de trekker, om in Made spik en span aan de start te staan.
Verder willen we hierbij H2B team en team Screamin Bobcat bedanken voor de geboden hulp.
4 Juni 2010
Werkplaatsnieuws
Gisteravond kwamen we voor een nare verassing te staan. We hadden gepland om het kroon- en pignonwiel om te steken naar onze nieuwe aluminium carrier. Deze tandwielset, hadden we net voor de wedstrijd in Gelredome gemonteerd, om een hogere wielsnelheid te kunnen halen. Tijdens de demontage van deze tandwielen blijkt, dat deze set zo beschadigd is, dat we deze niet meer kunnen gebruiken. We zijn nu druk zoekende naar een passende tandwielset, om in Made aan de start te kunnen komen. Het was een nieuwe set tandwielen die we hebben gebruikt, maar ja shit happens,.... soms tref je een minder exemplaar......
De set die we zoeken is 5.83, vertanding 6 op de pignonas en 35 op het kroonwiel. Wellicht hebben we iets maar dat is nog niet helemaal zeker.
Inmiddels staat de kilo-teller op min 19 kilo, we hebben dus nog het nodige te verwijderen.
30 Mei 2010
Werkplaatsnieuws
Langzaam aan vinden we grammen en kilo's. Alles wordt strak bijgehouden op een white board in de werkplaats. Verdenken we iets dat lichter kan, wordt het gewogen en er iets nieuws voor bedacht. Zo hebben we ook een set nieuwe rempedalen gemaakt.
Verder was na de run in Wierden, Theo toch aardig door elkaar geslingerd aan het einde van de run en hierdoor was ons stoeltje onherstelbaar beschadigd geraakt. Hier hebben we dus ook maar een nieuwe voor aangeschaft. Hij moet nog op kleur komen. Deze aanpassing levert ons ook al weer 60 gram op. Maar ja wie het kleine niet eert.............
Komende weken zullen er zo nog meer kilo's moeten volgen.
Wordt vervolgd.
27 Mei 2010
Werkplaatsnieuws
Inmiddels zijn we in de werkplaats druk bezig met onze gewichts(be)spaaractie. We zoeken grammen, onsjes en kilo's overal aan onze trekker. De grootste klap moet komen uit het feit dat we een nieuwe aluminium carrier van Humpco hebben besteld en die we inmiddels ook binnen hebben gekregen.
Verzonden via het kanaal van W.K.M. Cornelisse Trading B.V. konden we deze afgelopen dinsdag ophalen in Leerbroek. Hiervoor nogmaals onze hartelijke dank. Dit moet ons een besparing opleveren van ongeveer 13 a 14 kilo.
Wat een prachtig stuk vakwerk en nu maar proberen het zo glimmend te houden.
Verder hebben we de halve trekker momenteel uit elkaar liggen. Alle bouten die ook maar iets te lang zijn, worden ingekort. Snel geteld zijn dit er toch zo'n 100 stuks en dan hebben we het alleen overde grotere bouten. Verder zijn inmiddels de helft van de uitlaten ingekort. De sierplaten zijn uit de achtervelgen verwijderd en zo zullen we de komende weken nog even bezig zijn om gewicht te besparen.
Wel komen we er achter dat 30 kg heel veel is en we hopen dit dan ook voor de wedstrijd in Made allemaal voor elkaar te krijgen.
Zodra er weer meer nieuws is, leest u dat op deze site.
15 Mei 2010
Wierden
De wedstrijd in Wierden wordt traditioneel gehouden op Hemelvaartsdag. Dit jaar al weer voor de 31 ste keer. Als team mogen we daar ook elk jaar een bijdrage leveren en altijd is het weer mooi en ook goed om te zien wat er bij het organiseren van een wedstrijd allemaal komt kijken en met welke financiele middelen dit moet worden rond gemaakt. Ondergetekende en Helmer Kloosterziel, hadden wederom de schone taak zich als gastheer op de VIP tribune te begeven. Samen met een aantal van onze sponsoren konden we de wedstrijd vanaf een ereplaats volgen. Telkens tijdens de prijsuitreikingen, mochten we de winnaars rond rijden in een pick-up truck met een heuse,..... ja let op,...... V8..... En stiekem moeten we zeggen, het loopt mooi. In een auto dan.
In de 3.5 tons klasse, mocht Black Cat als eerste aanhaken. In Stroe hadden ze schade aan een motor opgelopen en vandaag stonden ze dan ook met 3 motoren aan de start. In de proeftrek, gingen ze goed weg, de trekker kwam wel heel hoog, maar desondanks reden ze een full-pull. Er werd besloten dat de sleepwagen een tandje zwaarder ging en daarom moesten ze dus nog een keer aanhaken. Hierbij kwam de Black Cat tot een afstand van 81.35 mtr. Als tweede starter, stond daar Bandit. En met een run uit het boekje, strak rechtuit, met de wieltjes 20 a 30 cm boven de baan, werd de full-pull makkelijk gehaald. Dan waren wij aan de beurt. Theo, voelde even bij de start naar de juiste grip en kon daarna vol op het gas. Tijdens de run, hoorden we twee keer dat even de toerenbegrenzen ingreep, maar met een prachtige balans stoof de trekker over de full-pull lijn. We hadden in de dagen tussen Stroe en Wi